Tjaaa… anders dan u van mij gewend zal zijn, spring ik vandaag even op de actualiteit in.  

De PvdA kwam vandaag met het geweldige plan om een zogeheten ”patatverbod” in te voeren. Aangezien ik dit uiteraard geheel ondersteun heb ik gelijk maar een pakket maatregelen voorbereid. 

-Alle snackbars in een straal van 200 meter van een school sluiten tot 14:00. De kinders in kwestie lopen dan toch wel naar de lokale shoarmaboer om een moddervette kapsalon naar binnen te schuiven. Een goede stimulans voor het multi-culti gevoel, dat dan weer wel. 20 Hollandse jongetjes die toch al te dik zijn omdat ze alleen nog maar computerspelletjes spelen die nu elke dag bij Achmed een shoarmaatje kunnen gaan halen. Ik kan u verzekeren dat uw kind van 14 binnen de korste keren vloeiend Turks spreekt. En dat allemaal omdat u geen gezonde boterhammen met kaas heeft gesmeerd voor uw kroost, want zelf bent u te druk met uw carrière.  

-Een ieder mag thuis 5 aardapppels hebben en rooien. Mits voor eigen gebruik natuurlijk. Dit natuurlijk om de illegale straathandel in aardappels (welke levendig zal gaan bloeien) in de kiem te smoren. Illegale teelt van aardappelen zal dan ook kei-en keihard bestraft worden door middel van een taakstraf van minstens 2 uur. 

-Ik stel voor om bij elke snackbar beveiliging voor de deur te zetten. Dit om het gebruik van de zojuist ingevoerde ‘frietpas’ te handhaven. Een ieder dient zich te legitimeren bij de aldaar aanwezige Melkert-bewakings-dodo of de beveiliger die aangesteld is door Justitie die een taakstraf heeft gekregen vanwege het illegaal telen van aardappels. 

Er zijn in Nederland zo’n 4900 snackbars dus het heeft als zij-effect dat dit een enorme stimulans is voor de werkgelegenheid in ons land. 
De kosten van de beveiliger worden echter wel doorberekend in de prijs van uw zojuist aangekochte patat-oorlog waarvan de prijs nu met 45% is gestegen. 

Hetgeen ons alleen maar motiveert om onze patat dan maar in Belgie te kopen waar de kranten er wel pap van lusten. ”Patat-toerisme uit NL rijst de (frituur)pan uit” 
Oh. En als we dan toch in Belgie zijn, kunnen we net zo goed gelijk onze auto even voltanken en sigaretten kopen. 

Lang leve de betutteling.

You think you control my mind. I Don’t want to get left behind, 
I’m dealing with fear inside. Watch me succeed this time.
I Got to find a place to hide. Don’t make me say goodbye.

I’m wasting time… 

You don’t what you mean to me. I Got to find a place to be. 
Just give me a second to breath. 
Who wants be my queen, 
Who wants to see what I’ve seen, 
Who wants to be where I’ve been, 

I’m wasting time… 

My mind feels like a siv. Not alot more to give, 
Especially when theres no one with me, 
I’m struggling and you know its true. Not alot more to do. 
Whats going on with you and me.

I’m wasting time…

You think you control my mind. Don’t want to get left behind, 
I’m dealing with fear in inside.
I’m wasting time…  
Stop wasting my time…

Binden en loslaten… Twee totaal verschillende woorden, maar tegelijkertijd ook weer twee woorden met één betekenis.                                                                                                                                 

Twee woorden die op het eerste gezicht niet veel meer zijn dan ‘gewoon twee woorden’, maar twee woorden die tegelijkertijd ook weer angst inboezemen.

Twee woorden die voor de één niets betekenen, maar twee woorden waarvan ik weet hoe ze hier terechtkomen. 

Bewapend met papier en mijn pen als munitie durf ik de strijd aan te gaan met deze twee woorden. Binden, loslaten… Wat is het in deze twee woorden wat mij bang maakt?  

De angst voor het onbekende is het in ieder geval niet. Er zijn genoeg ervaringen op mijn pad gekomen waarin ik heel goed kennis heb mogen maken met beide. Is het de angst voor het bekende dan? Wellicht… Al te vaak heb ik mensen los moeten laten. Mensen om wie ik gaf, mensen waarvan ik dacht dat ze om mij gaven, mensen die achteraf alleen maar misbruik bleken te maken van mijn goedheid.  

De oplossing hiervoor lijkt dan vrij voor de hand liggend; waar je jezelf niet aan bind, hoef je ook niet los te laten… Was het maar zo makkelijk. Ach ja, hoe dan ook, het heeft me in ieder geval genoeg lessen geleerd om te kunnen zeggen: ‘we gotta love to learn’  

Uiteindelijk moeten we alles met vallen en opstaan leren, zo ook met binden en loslaten. Hoe hard de klap van het vallen ook is, we staan gewoon weer op, zetten onze beste glimlach op en proberen het gewoon weer. 

Ik zie mezelf niet als een verbitterde oude man, maar wel als een man die te veel deuken en littekens heeft opgelopen. Deuken en littekens die diep verborgen zitten. Deuken en littekens die nooit meer zullen helen. Deuken en littekens die ervoor gezorgd hebben dat ik mij niet meer zo snel open zal stellen om me aan iets of iemand te binden.

Elke keer opnieuw bouw ik die muur om mij heen weer op, steeds een beetje hoger, steeds een beetje dikker. 

Is het dan allemaal negatief? Nee zeker niet. De weg die ik de afgelopen jaren heb bewandeld was een hobbelige weg, maar ook een weg die me daardoor wijze lessen heeft geleerd. Een weg die ook afslagen heeft. Een weg die uiteindelijk toch wel naar hetzelfde eindpunt zal leiden. Hoe lang deze weg ook moge zijn. 

Een weg die mij ook telkens weer terugbrengt naar die ene plek waar ik mij veilig waan. Mijn eilandje. Mijn eilandje waar ik mezelf kan zijn, mijn eilandje waar niemand mij wat wat kan maken. 

Ook nu weer blijf ik hier op mijn eilandje zitten, wachtend op de volgende persoon die er in slaagt om de muur weer af te breken… 

I have to block out thoughts of you, so I don’t lose my head.

They crawl in like a cockroach, leaving babies in my bed. 

Dropping little reels of tape, to remind me that I’m alone.

Playing movies in my head that make a porno feel like home. 

There’s a burning in my pride, a nervous bleeding in my brain. 

An ounce of peace is all I want for you. Will you never call again?

And will you never say that you loved me, just to put in my face?

Will you never try to reach me? It is I that wanted space. 

Hate me today! Hate me tomorrow! Hate me for all the things, I didn’t do to you.

Hate me in ways! Yeah ways hard to swallow. Hate me so you can finally see what’s good for you. 

 Hi there!!  Most of you know I am in a band! Most of you probably don’t know how it all started. Well now. I am not going to bore you guys with a 35 page story about how we met and what we did for the last 2 years. 

I am not going to tell you that we had 6 different guitar players because, either they quit themselves or we told them to leave the band because they just weren’t good enough for us.  ‘Not good enough for what we wanted’?  This might sound arrogant. But you know, we have this thing in mind with this band.  

We started out as a regular rock cover band. Playing songs from Foo Fighters, Muse, 3 Doors Down, QOTSA, etc.  But after playing together for a few months we started to realize we could push this thing a lot further.  We are definitely not going to be just another cover band.  I mean, who needs another cover band?  How the hell were we going to distinguish ourselves from all the other cover bands?

Nah, we were going for a different approach. We all pretty much worship the Red Hot Chili Peppers and since there aren’t a lot of RCHP tribute bands.  Well, you get the idea we were going for?

We didn’t do any show yet with the ‘old’ concept and this new thing we came up with would mean we were still not going to be on any stage for a while. We’d have to start all over again. RHCP isn’t exactly the easiest music to play. So If we were really going to do this, being a RHCP tribute band, well, it would simply mean we need to get to work.

We never underestimated the Peppers music, we knew from the beginning what we’d started but still, being a Peppers tribute band was easier said than done. Did we set the bar too high already? In my opinion: NO!  If we’re going to do this, we were going to do this a 100 percent right.  Playing ‘funk-rock’  is a whole different thing from ‘alternative-rock’. Funk is played with an entire different groove, let alone the timing which funk is played with.

Yet again, we knew what we’d started and we were going to do this a 100% percent right. 

Being almost 10 months further, I can say all the blood sweat and tears are starting to pay off. We are still working on a bigger repertoire and we still need to build an entire ‘show’ around it. For any of you who has been on stage knows it’s not just playing your songs that counts.

I suppose you want to ask me now : ‘Do you guys have any experience on stage?’  Yep, we have; Our bass player is also in another band since 2006.  Our drummer used to be in that very same band a few years back and our guitar player has been playing  in a few bands. And what about me? Well, the bass players other band? Their singer, happens to have some serious issues with his voice. He won’t be able to sing for a few months straight. They asked me to fill in for him and so I have been on tour with them since October and I will be sharing the stage with them until their own singer has recovered enough to sing again.

Off course, it’s a wonderful experience. I feel sorry for their own singer, but I am glad I am able to help. It got me a lot of experience on stage and it already took me at cool places and venues. I guess this really got me prepared for being on stage with my own band.  In fact, that is almost about to happen. Our first ‘show’ will be on February 11^th, it will be just a try out and there will only be about a hundred people, but hey! It’s a start!

This will be unofficially the kick-off of our ‘project’. And I can tell you I am thrilled! Siked! Can’t wait!  This is going to be so awesome!  Let’s just  hope our crowd will be baffled.

Well now… there’s only a few things for me left so say. Thank you for coming back to Cassette Culture and thank you for reading my story.  Off course I will keep you posted about February 11^th and I will keep you posted about any other news regarding my band.

Stay tuned and see you soon! 

Yours truly, 

John 

Bekrompen. Ouderwets. Kortzichtig.  Dit zijn de eerste woorden die nu in me op komen. 

Ik weet het! Ik heb een volgetatoeerd lijf, 20mm tunnels in m’n oren, piercings in m’n wenkbrauwen. Maar wat dan nog?  Maakt mij dat een ander persoon?!  Moet ik voldoen aan het ideale schoonzoon type? 

Nee! Echt niet! No Fucking Way! Dat doe ik niet en dat was ik niet van plan ook! Ik ben wie ik ben, ik doe wat ik doe en daar verander je niks aan!! Staat dat je niet aan?!  Doei!! Krijg dan de schijt maar!! 

Het kan me normaal echt geen biet interesseren wat mensen van me denken, maar dit geval heeft me echt pijn gedaan.  Het is toch wel fijn als je geaccepteerd word door je nieuwe schoonouders.  Maar helaas, het tegendeel is waar… 

Ik heb afgelopen weekend het ‘genoegen’ mogen hebben om deze mensen te ontmoeten. Het onderhoud heeft maar een uurtje mogen duren, maar dat was voor hun blijkbaar genoeg om een compleet beeld van mij te schetsen. Uiteraard, want in een uur weet je natuurlijk precies, wie ik ben en hoe ik ben.  Ik heb mijn beste vrienden ook in 23 minuten leren kennen. 

Dat je een dusdanig beperkt beeld hebt van de wereld om zo snel te oordelen over mensen vind ik al erg genoeg, maar dat je niet eens bereid bent om mij een eerlijke kans te geven. Om als volwassen mensen te praten en de ‘misverstanden’ uit de wereld te helpen.  Nee. Sorry. Dat gaat er bij mij niet in.

Ik heb toch geen relatie met hun?  Ik heb een relatie met hun dochter. Als zij gelukkig is met mij en ik met haar, dan gun je dat je dochter toch van harte?         Zij is tenminste iemand die wel door dat uiterlijk heen prikt en recht in iemands hart kijkt.  Even denken hoor…hoe gaat dat ene liedje ook alweer? ”I see your true colors” Ja, die dus… 

Nee! Dan ga je je dochter voor het blok zetten; ”Of je kiest voor ons, of je kiest voor hem!”  Ja joh, tuurlijk! Want ze heeft het tenslotte al zo makkelijk. In haar eentje twee kinderen opvoeden waarvan er één ernstig ziek in het ziekenhuis ligt.   

Aan de ene kant snap ik het ook wel. Het is wel hun dochter. Zij hebben het beste met haar voor. En logisch, je eigen dochter neem je koste wat kost in bescherming. Maar nogmaals, geef mij op z’n minst een eerlijke kans.                                    

Tja… het zal wel aan mij liggen denk ik… misschien ben ik inderdaad wel de Gekke Henkie…. 

Het maakt ook niet meer uit. Ik heb er in ieder geval alles aan gedaan om hiervan te maken wat er van te maken valt. De enige raad die ik haar nog kan geven, is om haar hart te volgen. Ook al zou dat voor mij niet gunstig uitpakken, het zij zo…  

Geheel tegen ieders verwachting in, maar ik blijf haar steunen waar nodig. Dag en nacht, overal en altijd.  Haar laten stikken kan ik echt niet over m’n hart verkrijgen. Zo zit ik niet elkaar.  En als ik haar laat stikken geef ik haar ouders de kans om te zeggen: ”Zie je nou wel? We hadden gelijk! We zeiden het toch?”  

Hahaha, nee hoor! Die kans ga ik ze niet geven.  Zoals ik al honderdduizend keer eerder heb gedaan in mijn leven, ga ik wel weer bewijzen dat ik niet de persoon ben die zij denken dat ik ben.  Ik ben het spuugzat om dit keer op keer te doen, maar ik heb blijkbaar geen andere opties…..NEEM ME GEWOON ZOALS IK BEN!!!!                                                                       

Ik ben wie ik ben! Ik doe wat ik doe! En daar verander jij echt niks aan!!  Maar laat wel duidelijk zijn dat diep onder deze getattoeerde huid een hart zit.  Een hart wat op de goede plek zit. Een hart wat misschien wel veel te groot is… een hart wat wederom een litteken heeft opgelopen…

Ondergetekend,

Een gefrustreerd iemand….                                                            

Adrenaline, Endorfine, Dopamine, Fenylethylamine en Noradrenaline.  Juist ja. Allemaal stoffen die door je lijf gieren wanneer je verliefd bent.  Een pure mix van harddrugs die ervoor zorgen dat je actiever bent, gelukkiger bent en beter in je vel komt te zitten. Je kan nog zo je best doen om deze gevoelens te onderdukken, de kans is klein dat het je lukt.   Je bent verliefd en je lijf maakt jou dat duidelijk door een driedubbele cocktail van hormonen door je heen te jagen.  Waarom dit onderwerp?  

Ik neem jullie even een weekje of 2 mee terug in de tijd:                              

Gauw nog even wat high-fives uitdelen en ook de ‘succes jongens!’ vliegen ons weer om de oren. Stijf van de adrenaline neem ik nog een laatste slokje water voordat we binnen enkele ogenblikken weer los mogen gaan op het podium.
En dat is het teken, daar gaan we.  We lopen het podium op en vangen de eerste indrukken van de volgepakte zaal op. De drummer gaat weer achter zijn vers gepoetste drumstel zitten. De gitaristen en bassist nemen hun plaatsen in en ook ik loop naar mijn plek, helemaal vooraan.
Dit wordt de komende anderhalf uur mijn eilandje. Mijn eilandje waar ik me even weg kan wanen van de dagelijkse zorgen.  Met een glimlach van oor tot oor kijk ik de zaal in. Hiervandaan kan ik de hele wereld aan! Tenminste… ik?  De ‘gewone John’ staat hier helemaal niet. Nee, hier hebben we te maken met ‘rockster John’. Deze John mag er misschien hetzelfde uitzien, maar geloof me. Het is een totaal ander persoon die hier staat.  Deze John is nergens bang voor en kan de hele wereld aan!                                                     

We zijn ondertussen al onze tweede set begonnen. Ik doe in het kader van de ‘publieks participatie’ nog even m’n zegje en ik probeer de hele zaal in de maat van het nummer te laten klappen. Terwijl ik dit tafereel aanschouw valt mijn blik opeens op dat ene meisje achterin de zaal. ‘Hey! Heb ik jou bij mijn vorige optreden nou ook gezien?!’ denk ik bij mezelf. Ja het klopt, dat is ze. Ik heb de laatste keer zelfs nog even kort met haar gepraat. En net als bij het vorige optreden zullen er nog vele ”oogcontact-glimlach-flirtmomentjes” volgen met de dame in kwestie. Die blik in haar ogen doet toch iets met me.                                           

Ons aandeel van de avond zit er ondertussen op. We maken nog eens een diepe buiging voor de zaal en ik besluit de stoute schoenen aan te trekken. Ik stap van het podium af en loop richting ‘het meisje waarvan ik de naam niet eens weet’.  Een geanimeerd gesprek is het gevolg. Door de vele alcoholische versnaperingen worden we steeds losser in onze conversatie. Telefoonnummers uitwisselen, beetje uitdagen over en weer.  We lijken ook totaal geen aandacht meer te hebben voor de andere band die nu staat te spelen. En daar kwam de vraag der vragen:  ”Waar slaap je?” Ik trok een blik vol zelfvertrouwen open en beantwoordde haar vraag met een volmondige:”Ja bij jou!”

De laatste band is ondertussen alweer klaar met spelen. We gaan de boel maar eens afbreken en de bus vol laden met onze spullen.                                      

Wanneer ook dit weer geregeld is besluit ik om buiten even wat frisse lucht op te gaan snuiven.  En wie staat daar? Juist. de dame in kwestie. Ze lijkt serieus in te willen gaan op mijn aanbod.  Wat dus begon als een onschuldig iets, lijkt nu toch uit te gaan monden in iets heel anders. 

Ik geloof ook niet dat ik hoef uit te leggen wat er zich die nacht heeft afgespeeld. Dat kunnen jullie zelf wel invullen. Dan is daar de volgende ochtend opeens dat moment van wakker worden. Heel raar, kan ik je vertellen.                                 Onder het genot van een bak koffie praten we na over wat er allemaal gebeurd is en we besluiten ook wel even contact te houden. 

Ik besluit op huis aan te gaan en mijn leven te vervolgen zoals het dat altijd deed. Maar toch blijft het knagen aan je…. wat maakt dit meisje zo bijzonder dat je er constant aan blijft denken?  Ze heeft me dus toch wel geraakt, anders was het al lang ‘uit het oog, uit het hart’. 
In de daaropvolgende week volgen er veel telefoon gesprekken en sms-sessies. Veelal uit de categorie ‘klef’ maar vele ook heel serieus waarin er wederzijdse gevoelens blootgelegd worden. 
Ik besluit wederom de stoute schoenen aan te trekken en het weekend maar door te brengen bij haar.  Kan ik gelijk kennis maken met de kinderen. Ik kan ook bijna niet bevatten dat ik dit doe na net een week, maar ik denk dat ik er goed aan doe. Met z’n allen ontbijten, lopen door het park met de kids en de hond, spelen met de kids.  Kortom: alle dingen die verliefde stelletjes blijkbaar horen te doen. Helemaal te gek!!  En ook hier weer veel, veel, veel praten.  

Een willekeurige ochtend op het werk *BZZZZ BZZZZ Plop*   Weer een sms-je. Dit wordt weer één van de befaamde sms-sessies. Mn collega’s beginnen al te grappen bij het zien van mijn blik als ik het sms-je lees ”Johnny is verliefd!”. ”Nee joh! Hou je kop” Je kan toch niet verliefd worden in zo’n korte tijd?  Doe normaal man.                                                                        

Maar dan begin ik eens na te denken. Ik heb een raar gevoel in m’n buik, ik straal de hele dag en ik denk de hele dag aan haar. Shit! Ik heb het echt te pakken.   Deze diagnose blijken mijn vrienden ook bij mij vast te stellen.                            

Ik betrap mezelf ook meermaals op datgene waar ik de grootste hekel aan heb als ik het andere mensen zie doen; het sturen van de ”plakkie-plakkie-klef-smsjes”     Het zou dus een leuk gevoel moeten zijn, dat verliefd zijn, maar de gedachte maakt me er nou niet bepaald vrolijker op. Ik zit tenslotte alweer twee jaar lekker veilig op mijn eilandje, met een stevige muur om mij heen gebouwd. Niemand kan mij hier wat doen en ik kan alles vanaf hier mooi observeren. Dus ik zit hier goed. En dan is daar opeens die persoon die dat muurtje stukje bij beetje weet af te breken  

Diep van binnen is daar dat gevoel. Dat gevoel wat tegen mij zegt:  ’John, als het goed voelt kom verdomme van je eilandje af en waag die sprong in het diepe!”     Ach ja…we hebben het er tenslotte al een paar keer over gehad en het is misschien ook wel leuk om eens wat anders te zien dan m’n eilandje.  We besluiten daarom maar om het rustig aan te doen, niks te forceren en we laten het allemaal z’n gang gaan.                                                                                           Maar toch is er nog steeds die angst. Misschien heb ik straks een vriendin, twee kinderen en een hond!  Wil ik dit wel? Ben ik echt al wel klaar voor een relatie? Moet ik straks in Zoetermeer gaan wonen? Waar iedereen 2,5 kind heeft, een stationwagen en allemaal hetzelfde huis. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik vindt het zelfs wel leuk om voor ‘papa John’ te spelen. Maar toch moet ik uitkijken.  Mijn vorige ervaringen met relaties zijn uiteindelijk ook niet al te best… 

Ik ben al zo vaak gekwetst omdat ik deels door m’n eigen naiviteit en tunnelvisie ergens te hard indook.  Dus even stapje terug en logisch nadenken nu….               Zoveel verantwoording en dat ook na zo’n korte tijd.  Wil ik dat wel? Wil zij dat wel?   Kent zij me goed genoeg om te weten of ik dit wil? Kent ze me uberhaubt wel goed genoeg?  Nee, natuurlijk niet!  Ze kent me pas twee weken.                   Hoewel de wederzijdse gevoelens al meerdere malen ter sprake zijn gekomen vraag ik mij af op welke John ze is gevallen…. 

Ik denk dat de ‘gewone John’ maar eens terug gaat naar zijn eilandje en daar eens rustig over gaat nadenken.

Wordt vervolgd….